คนเราเมื่อถึงเวลาชีวิต...ช่วงๆหนึ่งล้วนต้องการที่จะมีคนคอยอยู่เคียงข้าง.....

ทุกวันเวลาที่ผ่านพ้นไป ช่วงเวลาที่เป้นเด็ก เติบโต และ แก่ชรา

เคยจำกันได้มั้ยว่า ช่วงเวลานั้นจะมีความสุขซักเพียงใด

เด็ก.....
ช่วงเวลานั้นมีเพื่อนคอยอยู่ข้างๆ มีพ่อ แม่ หรือ ผู้ปกครองคอยดูแล

ไปโรงเรียนเรียนหนังสือ

วิ่งเล่นกับเพื่อน นั่งเล่นเกม ติววิชากัน หรือแม้กระทั่งไปเที่ยว....

เริ่มอยากที่จะรู้จักคน  พบปะผู้คน หรือกระทั่งมีความรู้สึกถึงคำว่า "แฟน"

ผู้ใหญ่....
เมื่อเริ่มโตขึ้น พบป่ะผู้คนมากมาย เริ่มที่จะฝึกงาน

พบกับคำว่า "ชีวิตที่แท้จริง" สร้างเนื้อสร้างตัว

เรียนรู้สิ่งที่ดีกว่า และมีความรับผิดชอบ

จากแฟนกลายเป็นคนที่จะครองคู่เรา

มีลูก สร้างรากฐาน และดูแลผู้มีพระคุณแก่เรา....

วัยชรา...
ในช่วงชีวิตนี้ ทุกคนคงจะเหงา มองภาพลูกๆของตนเอง

เติบโต หวนนึกถึงความลำบากต่างๆ สิ่งที่ได้ทำ

ความสนุกในชิวิต หรือความรักที่เคยได้พบ

รักในบั้นปลายชีวิต....สุดท้าย.....

ช่วงเวลาต่างๆ วันเวลาที่ผ่านพ้น.....

เพื่อน....  บุคคลที่รัก.... 

และบุคคลต่างๆที่พานพบ....

และความทรงจำสีจางๆอันนี้ จะจดจำอยู่ในนี้ ที่นี่

ในตัวผม.....ตลอดไป......